Turkoty - reprezentanci czwartej grupy podziału gołębi. Należą do niej gołębie bardzo wielu ras, które odznaczają się zróżnicowaną charakterystyką  cech zewnętrznych, strukturą upierzenia głowy, różnorodnym upierzeniem nóg oraz barwą piór. Ponad to zauważalne różnice występują w wielkości i ciężarze ciała. Turkoty jednak posiadają jedną cechę wspólną. Gołębie należące do tej grupy, a przede wszystkim samce, słyną z wydawania przerywanego, rytmicznego dźwięku, które przypomina bębnienie. Do najbardziej znanych przedstawicieli grupy szóstej należą: turkot bucharski oraz turkot niemiecki dwuczuby. Dźwięki tworzone przez turkoty powstają w dość specyficzny sposób. Ptak bowiem nadyma delikatnie przełyk, tworząc w ten sposób coś w rodzaju rezonatora. Służy to wzmocnieniu wydawanego dźwięku  przez krtań dolną. Jednocześnie dolna część dzioba jest poddawana rytmicznemu drganiu, a całe ciało drży. W wyniku tego gołąb wydaje szereg niskich tonów, a następnie wyższych. Taka fraza dźwięków jest powtarzana wielokrotnie. Tego typu turkotanie może trwać od 6 do 10 minut. Do formy szczytowej w wydawaniu dźwięków turkoty dochodzą w wieku od 3 do 4 lat.